رمضان؛ آغازی دوباره

حال و هوای شهر رنگ دیگری گرفته؛ مساجد غبارروبی می‌شوند، و دل‌ها چشم‌انتظار رؤیت هلال ماه رمضان است تا فصل تازه‌ای از دعا، بندگی و مهربانی آغاز شود.طعم لحظه‌ها شیرین تر می‌شود وقتی صدای ربنا به گوش می‌رسد؛ شب‌ها روشن‌تر، روزها آرام‌تر، رزق‌ها پر برکت‌تر، نفَس‌ها خالص‌تر، زندگی ناب‌‌تر و کرامت الهی سفره‌‌ها گسترده‌تر می‌شود‌.

گویا امسال دل‌ها زودتر از تقویم خبر آمدنش را شنیده‌اند. هنوز نیامده اما زمزمه «اللهم رب شهر رمضان» در گوشه‌گوشه خانه‌ها و مساجد پیچده و مصحف شریف قرآن جایگاه ویژه‌تری در خانه‌ ایرانی‌ها پیدا می‌کند؛ کتابی که در آتش کینه دشمنان نورانی‌تر شد این روزها بیشتر گشوده می‌شود، خوانده می‌شود و بیشتر شنیده می‌شود.مساجد در خشم دژخیم سوختند لیکن در دل‌ مومنین دیگر بار جان تازه می‌گیرند. مردمی که خود را برای روزه‌داری آماده کرده‌اند پیش از هر چیز خانه‌های خدا را مهیای آئین عشق و بندگی می‌کنند.

صدای جاروهایی که بر زمین کشیده می‌شود و خاکستر اغتشاشات دی ماه را از رخ مساجد می‌زداید و بوی گلابی که در هوا پخش شده، خبر از آمدن روزهای تازه می‌دهد. پیر و جوان، زن و مرد، هر کس به اندازه توان خود مشغول خدمتی است؛ گویی همه یک هدف مشترک دارند؛ آماده‌سازی خانه خدا برای میهمانان خدا. [برای خودشان]

سال‌هاست خادمان نسل زِدی جای ریش‌سفیدان را پر کرده‌اند؛ نه فقط گرد‌ و‌ غبار مسجد که زنگار کینه و حسادت و …از دل خود شسته‌اند. رمضان، به باور آن‌ها، نه فقط ماه روزه گرفتن که مُسکن دل‌ها و صافی قلوب‌ است.

جنس دعای مردم در رمضان امسال با هر سال توفیر دارد. راستی امنیت چه رنگی است؟ آرامش و اطمینان از پیروزی حق چطور؟ هر چند رمضان ماه بخشیدن و بخشیده شدن است اما نه بخشیدن «اغتشاشگر» و «اخلالگر» که عامل نبرد مسلحانه می‌شود و آب به آسیاب دشمن می‌ریزد. صد البته که رمضان فرصتی برای رها کردن کینه‌ها و سبک شدن دل‌ها و آشتی با دیگران است. اما مهم‌تر از آن، ماه آشتی با خدا و تبری جستن از دشمنان خداست.گویا این ماه، فرصتی دوباره برای آغاز است؛ آغازی نو نه فقط برای بودن، بلکه خوب بودن و مفید بودن است. و حالا شهرهای ایران در آستانه این میهمانی بزرگ، تمام قد ایستاده‌اند؛ آماده، مشتاق و امیدوار.

جای خالی شهدا بر سفره‌های افطار ما